For English, click here.
Dit artikel is een transcriptie van een Franse Podcast Vlan! door Grégory Pouy (@gregfromparis). Het is een van de beste podcasts die ik de afgelopen tijd heb gehoord. Ik gun je ook de lessen en de wijsheden van Frédéric Lopez die in deze aflevering wordt geïnterviewd.
Je leest over zijn ontmoetingen met andere volkeren in verre oorden en wat we van ze kunnen leren. Ook deelt hij met ons zijn meditatietechnieken die jouw kunnen helpen om bewuster en met minder angst te leven. Hij vertelt over positiviteit, emotionele gelijkheid en de rol van de media.
Frédéric Lopez is een journalist en maakt reisprogramma’s voor de Franse televisie. Hij neemt bekende Fransen mee op een verassingsreis om kennis te maken met kleine volkeren wereldwijd. Zijn bekendste programma is Rendez vous en terre inconnue (Afspraak op onbekend terrein).
Frédéric bezoekt autochtone volkeren. Dat zijn minderheden (3% wereldwijd) met een grootte tot 200 mensen. Het is altijd moeilijk om hun vertrouwen te krijgen.
De meest in het oog springende ervaring die Frédéric heeft gehad van het ontmoeten van verschillende volkeren is een die hoop geeft.
(H)erken fouten
In Ethiopië (4000m) bezoekt hij met een gast een boer. Hij heeft zijn dochter van 12 uitgehuwelijkt. Dat is gebruikelijk in het noorden van het land terwijl het officieel verboden is. Wanneer de boer 43 jaar oud is leert hij lezen en schrijven. Het enige boekje dat hij heeft is het boekje over de rechten van de man, vrouw en kinderen.
Hij realiseert zich dat hij zijn kind levend heeft begraven. Niemand om ons eens herkend en erkend zijn eigen fouten maar de boer wel. Hij besluit om zijn fout te herstellen als zijn dochter 16 jaar oud is. Hij wil dat ze naar school gaat. Maar eigenlijk beginnen de problemen dan pas echt voor hem. Zijn familie en vrienden keren zich tegen hem want dat is tegen de traditie. Hij wordt afgewezen. Het ergste voor een mens is dat hij/zij wordt afgewezen. Sterker nog, de boer krijgt vijanden omdat hij cadeaus heeft beloofd aan de andere familie. Ondanks dat vertelt hij iedereen dat het niet goed is om je kinderen zo jong te laten trouwen maar niemand luistert naar hem.
Een paar jaar later heeft Frédéric de boer weer opgezocht en hij heeft hem gevraagd of hij zichzelf herkent en wat het hem heeft gebracht. De boer antwoordde dat hij eerst niet wist dat hij moedig was. Maar hij heeft zijn gijzeling (van tradities) weten te ontvluchten. Frédéric ontdekte dat hij mensen kracht heeft kunnen geven om hun eigen leven te veranderen door ze gewoonweg te ontmoeten en aandacht te geven. De boer is de boom in de kolkende rivier. Het is niet de beste traditie om je kinderen te laten trouwen op jonge leeftijd. Deze man had een stralende glimlach en gaf veel hoop in de donkere wereld.
Mensen hebben elkaar nodig
Wij denken dat het mooi is om op afgelegen gebieden en terug te gaan naar de basis (de natuur) te wonen maar het is daar complexer dan hier door tradities en sociale gebruiken.
Frédéric wilde altijd al reizen en heeft een passie om andere mensen te ontmoeten. Zijn doel is om trotse mensen te ontmoeten. Hij wil in zijn programma’s geen emoties zoals medelijden oproepen. Hij heeft toen mensen ontmoet die nooit klagen.
Ze ontmoeten meestal kleine gemeenschappen (minder dan 200 mensen). Telkens hoort Frédéric weer dat de mensen elkaar nodig hebben.
In Engeland is er voor het eerst een minister voor eenzaamheid (https://letstalkloneliness.co.uk/) benoemd.
Het blijkt dat de negatieve impact van eenzaamheid hetzelfde is als 15 sigaretten per dag.
“Vriend-broer”
In de woestijn (van Tsjaad) waar niemand is, vertelt een man hem dat hij nooit alleen is. Hij heeft namelijk een “vriend-broer”. Het is vergelijkbaar met een geregeld huwelijk: als er twee kinderen rond de zelfde tijd worden geboren, dan besluiten de grootvaders dat deze 2 kinderen op elkaar kunnen rekenen tot aan elkaars dood.
Dus als een van de twee gaat trouwen en ze vragen de ander niet om een kameel, dan doet dat de ander pijn. Het is alsof jij gekwetst raakt als een van jouw vrienden je niet nodig heeft.
ANYIA
Op een gegeven moment is Frédéric met een van zijn gasten in de Himalaya gebergte om mee te helpen om goud te zoeken. In een paar maanden tijd zal de rivier helemaal dichtgevroren zijn. Er moet dus hard gewerkt worden voor die tijd maar de mensen dansen en zingen. Hij vraagt aan een van de vrouwen die daar woont wat er gebeurt als er niet voldoende is voor het einde van de winter. Er valt een stilte en de vrouw trekt haar schouders op en zegt: “Nou, dan vraag ik het aan de buren”. Het is geen concept of solidariteit. Het is eenmaal zo.
In de Andes is het hetzelfde. Er is een Inca woord voor wederkerigheid, AYNI. Ik help je vandaag, jij helpt mij morgen. Wat er nu gebeurt in de Andes is dat er mensen naar de stad gaan. Als die terug komen naar de dorpen en de bewoners vragen om hulp, vragen de mensen om geld.
Waarom lachen de mensen meer dan wij?
Ze praten niet, ze doen
Alle mensen die wij in het dagelijkse leven ontmoeten en die tegen ons praten, zijn oftewel goeroes of predikers. Ze vertellen wat we moeten doen of denken. De mensen die Frédéric ontmoet zijn geen predikers. Het zijn geen mensen die praten. Het zijn mensen die doen met een gemoedsrust die we in het westen niet kennen. De mensen lachen meer dan wij.
Ze behoren tot een groep
Ze hebben een sterk gevoel dat ze bij een groep horen De mensen die Frédéric ontmoet zeggen: “Ik ben Masai” of “Ik ben Raika”. Als ze ons vragen wie we zijn dan weten we vaak niet hoe we moeten antwoorden. Als je ergens bij hoort, dan is dat rustgevend. Er is geen angst omdat je kunt rekenen op iemand. Er is wel een nadeel als je in een kleine gemeenschap woont want het is moeilijk om tradities te veranderen.
In het zuiden van Ethiopië ontmoet Frédéric een volk waar de vrouw veel harder werkt dan de man. Hij spreekt een man en die zegt dat hij zijn vrouw graag wil helpen maar dat zij dat niet wil. Frédéric vraagt dit na bij de vrouw en zij zegt dat de laatste man die zijn vrouw hielp, verstoten werd uit de gemeenschap en zich vervolgens ophing aan een boom. Het ergste voor een mens is dat hij afgewezen wordt.
Nederigheid
De tradities zijn niet altijd geweldig. Ze kunnen wreed zijn en de mensen houden elkaar in de gaten. Maar er is altijd een verbinding met de natuur, er is een nederigheid. Dat is wat anders dan onze arrogantie. Er is ook een nederigheid naar de dieren. Dat is hun schat. De meeste veetelers eten zelden vlees.
Vriendelijkheid
Alle mensen bevestigen dat ze op elkaar aangewezen zijn. Frédéric was opzoek naar vriendelijkheid aan de andere kant van de wereld. Er was meer dan vriendelijkheid en gastvrijheid, de mensen openden hun hart.
Hier in het westen krijgen mensen aandacht die kritiek hebben, die overal commentaar op hebben. Er zijn mensen die doen en anderen die praten (en commentaar geven). De mensen die Frédéric ontmoet, doen en hebben hem omarmt.
Verbinding
In het boek Tribe schrijft Sebastian Junger over de indianen in Amerika en dat de richting in je leven wordt bepaald door de verbinding met anderen. Als een Indiaan werd gevangen door een blanke, dan deed een Indiaan er alles aan om te ontsnappen en terug te keren naar zijn stam. Als een blanke gevangen werd genomen door de Indianen, dan wilde de blanke vaak niet meer weg uit de stam. We leven in een individuele en eenzame samenleving.
Als we in de stad wonen, dan breken we met vele dingen. We verliezen verbinding met de natuur. De natuur geneest. Het blijkt dat patiënten sneller genezen in een groene omgeving en dat er minder criminaliteit is in een stad met veel groen. Groen doet ons goed maar we verbreken die verbinding.
Het virus van emoties
In het boek La Contagion Emotionelle zegt Christophe Haag dat we allemaal drager zijn van het virus van emoties. De sterkste emotie die we hebben is angst.
Dus hoe bescherm je je tegen angst? Het antwoord is de natuur of meditatie. Meditatie is hoe je je voelt van binnen en dat is compleet anders dan de prikkels die je van buiten krijgt (alles wat jou op internet achtervolgd, de reclames, het nieuws, de rolmodellen). Die hebben een effect op je emoties.
Als je aan de andere kant van de wereld bent, komen de besmettelijke emoties alleen van de mensen om je heen. Je bent onder een boom en je drinkt thee. Je doet een ding tegelijkertijd terwijl wij hier 10.000 dingen tegelijkertijd proberen te doen. In onze drukke samenleving doen we dingen die eigenlijk nergens op slaan. Alle dingen die we doen geven maar voor korte duur plezier (de blijdschap van een nieuwe televisie duurt maar 15 dagen).
Als je in de natuur bent en je verbonden voelt, dan geeft dat tevredenheid. Eigenlijk koop je geen blijdschap met spullen maar eerder een geruststelling, iets om je te vergelijken met anderen. Je vergelijken met anderen kan dodelijk zijn.
Persoonlijke ontwikkeling
Persoonlijke ontwikkeling doet het goed maar het is meer dan een boekje lezen of een documentaire over vreugde te kijken. Je bent alleen (net zoals je een podcast luistert of dit artikel leest). Bij persoonlijke ontwikkeling laat je zien hoe je groeit. Daarvoor moet je je kwetsbaar opstellen en je met anderen verbinden (eigen interpretatie).
Bewuste meditatie
Hoe kun je vriendelijker worden en je meer verbinden met de natuur? Frédéric geeft geen raad maar wat hem heeft geholpen is bewuste meditatie. Hij was vroeger hyperactief en bewuste meditatie heeft hem geholpen om kalmer te worden en slechts een ding tegelijkertijd te doen. Het gaat erom jezelf een paar vragen te stellen en naar jezelf te luisteren.
Stel je eens de vraag hoe je je voelt als je bijvoorbeeld in de winkel staat, in de file staat, als je met vrienden iets drinkt of televisie kijkt. Luister naar je intuïtie.
Als er een twijfel is, is er geen twijfel.
Als je ergens aan twijfelt, dan weet je dat het niet goed voelt en dan weet je dat je moet doen. Redeneer dus niet maar luister. Ga ergens naar toe waar het goed voelt. Frédéric vertelt over de “Two feet law”, de regel van de twee voeten. Waar hij zich niet goed voelt, draait hij zich om en gaat weg. (En als iets goed voelt, dan ga je daar naartoe)
Het innerlijke weerbericht
Mensen hebben hier moeite mee omdat we vast zitten aan regels en verwachtingen. Het gaat erom dat je in het hier en nu komt. Frédéric vertelt over een methode van de Belgische onderzoeker Ilios Kotsou die onderzoek doet naar de psychologie van emoties. Hij raadt je aan om een klein weerbericht te doen over wat er binnen in jezelf afspeelt op 3 niveaus: Je gedachten, je emoties en je lichaam.
Stel je voor dat je morgen moet spreken voor een grote groep. Dus de gedachte is je pitch, je emotie is angst en je lichaam reageert met een migraine of maagpijn. 100% van onze gedachten zijn verbonden met onze emoties en ons lichaam.
Ilios Kotsou geeft het volgende voorbeeld. Een man werkt in een kantoor tuin. Het gaat er niet goed. De mensen denigreren elkaar en de baas vernedert de man waar iedereen bij staat. Hij voelt zich vreselijk, is boos en hij is bang om ontslagen te worden. Heel veel emoties gaan door hem heen. Dan komt hij thuis en zijn kinderen aan het spelen bij de deur. Hij struikelt bijna en roept naar zijn kinderen dat hij al zo vaak had gezegd dat ze niet bij de deur moeten spelen. De kinderen schrikken want ze hadden niet verwacht dat de vader zo zou reageren,. Vervolgens is de vrouw daardoor ook verdrietig terwijl ze zijn lievelingsavondeten had klaargemaakt.
Als we nu een stukje teruggaan. De man zit in de auto voor het huis. Hij voelt de boosheid en bedroefdheid over wat er op kantoor is gebeurd. Hij sluit zijn ogen en observeert zijn gedachten (de vernedering op kantoor), de emoties (de angst en het verdriet), het lichaam (de spanning). Het simpele feit om zonder oordeel je emoties te kunnen observeren leidt tot diffusie. Door te zeggen “ik voel me boos”, deactiveer je boosheid. Iedereen zou het moeten leren op school en zou moeten leren luisteren naar zichzelf.
Door te luisteren naar jezelf en je af te vragen hoe je je hier en nu voelt, gaat het leven niet meer automatisch maar krijg je meer energie om zaken te ondernemen en in actie te komen. Frédéric is een activist en realiseerde zich dat hij in contact moest komen met andere activisten. Het deed hem goed om met anderen te zijn en om in de natuur te zijn.
Oogcontact
Frédéric Lopez ontmoet vele mensen en kijkt in hun ogen. Ook al leven ze in de jungle en zijn ze bloot. Hij heeft met iedereen gesproken en vaak waren er twee vertalers (Frans-Engels, Engels-Indonesisch bijvoorbeeld). Dat kostte heel veel tijd. Dus terwijl er vertaald werd, keek hij niet naar de vertaler maar keek hij in de ogen van diegene waarmee hij een gesprek heeft. Als je vaker in de ogen van een ander (van een vluchteling) kijkt dan zou alles veranderen. Je herkent de ander dan beter. Als Frédéric dictator zou zijn dan zou hij iedere dag eisen dat er minimaal 5 minuten lang in de ogen van een ander wordt gekeken.
Een hond of een dier kijk je altijd in de ogen. Nooit naar je schouder of je haar.
Als Frédéric met iemand praat en diegene lacht, dan weet hij dat er een grapje wordt gemaakt zonder dat het nog vertaald is. Dat ziet hij aan de gezichtsuitdrukking. We zouden minder moeten praten, meer moeten luisteren en meer in elkaars ogen kijken. De uitdrukkingen van het gezicht zijn universeel. Frédéric had een keer een gast meegenomen die acteur is en hij vroeg hem om verschillende gezichtsuitdrukkingen aan de mensen te laten zien. Als hij boos deed, wilden de anderen vechten. En als hij bedroefd deed, keken de anderen bedroefd. We zijn uitermate verbonden. De emoties zie je in het gezicht.
Angst
De mensen die Frédéric heeft ontmoet zijn fragiel. In een groep kunnen mensen angstaanjagend zijn maar individueel zijn ze teder. Ons leven bevindt zich tussen onze dromen en onze angsten. 9 van onze 10 angsten zijn een kartonnen decor. Het is alles wat ons tegenhoudt. We leven in een land waar we bang zijn voor wat anderen vinden omdat we leven in een land met commentatoren. Dat is erger geworden door de sociale media en mensen zijn bang om te falen. Dat is stom want eigenlijk leer je of heb je succes. Door angst te hebben om te falen of dat anderen hen bespotten doen mensen niets.
De wereld is gesplitst in tweeën: Er zijn mensen die commentaar hebben en mensen die iets doen. Degene die iets doen maken je niet belachelijk als jij faalt. Ze zeggen: “Kijk, het is een bewijs dat je het geprobeerd hebt.” De vraag is dus: Ben je toxisch naar andere mensen of geef je ze zelfvertrouwen?
Vertekende werkelijkheid
Het schijnt nu zo te zijn dat we eerder gefocust zijn op het obstakel dan op de uitgang. De media heeft het altijd over de boom die valt maar niet over het bos dat groeit. Volgens Frédéric is zijn hele opleiding voor journalistiek samen te vatten in de zin “We zijn hier niet om te praten over de trein die op tijd komt”. Toch is er een vertekening van de werkelijkheid want de mensen die bij de spoorwegen werken weten dat meer dan 90% van de treinen op tijd aankomt en praten pas als er een storing is o.i.d.. Er is altijd een vertekening van de werkelijkheid door de verhalen van anderen en de angst dat dat teweeg kan brengen.
Positiviteit
Een positieve emotie is als teflon en een negatieve emotie is als klittenband.
Een kijkersfile is volgens de Franse agenten een vertraging door nieuwsgierigheid (ralantissement de curiosité) een zegt iets over onszelf.
Er zijn zoveel televisie zenders omdat we graag verbonden willen zijn en niets willen missen. We zijn heel gevoelig voor impulsen van de media en de kunst is om bewust (aware) te zijn en zich af te vragen wat anderen (nieuwszenders, mensen) van me willen.
Emotionele gelijkheid
Positieve nieuwszenders werken neurobiologisch niet. Daarentegen is Frédéric ervan overtuigd dat nieuws met oplossingen voor problemen wel werken. Dan is er emotionele gelijkheid. Een voorbeeld is een nieuwsbericht over de slechte economie en daarna meteen een bericht over mensen die goed en gelukkig kunnen leven in een economische krimp. Mensen hebben het gehad om over problemen te praten. Laten we het nu over oplossingen hebben.
Frédéric is ervan overtuigd dat journalisten oprecht zijn want er zijn mensen die denken dat we gemanipuleerd worden en dat er een samenzwering is van journalisten. In feite zijn ze als een school vissen. Ze doen alles hetzelfde. Ze zijn oprecht en eerlijk in hun beeld over de wereld. Dat beeld hoeft echter niet gelijk zijn aan dat beeld dat jij hebt.
Wees aardig en lach vaker
Eens werd Moeder Therese gevraagd of ze wilde demonstreren tegen oorlog. Dat wilde ze niet maar ze wilde wel demonstreren voor de vrede. Het stoort Frédéric enorm dat de mensen die in de zorg werken demonstreren. Laten we zorgen voor de mensen die voor ons zorgen. Laten we wat aardiger zijn voor elkaar zijn.
Een optimist is een blije imbeciel maar een pessimist is een verdrietige imbeciel. Een pessimist is iemand die iets meer angst heeft dan wij. Wij hebben ook angst want we zijn uitermate verbonden met de emoties van anderen maar we hebben besloten om ons te beschermen omdat we allen bewust zijn van onze impact op de realiteit.
Dus wees bewust en laten we goed zorgen voor de mensen die voor ons zorgen. Al jouw acties en emoties hebben effect op anderen. Onderzoek heeft aangewezen dat als jij naar iemand lacht dat dat een groot effect heeft op de wereld. Mensen die lachen leven gemiddeld 7 jaar langer. Dus dank voor het lachen.
Wat kunnen wij nog meer leren van andere volkeren? Laat me het weten in het commentaarveld hieronder. Andere lezers van dit artikel en ik kijken ernaar uit om van je te lezen!
Dank voor het lezen tot hier & het delen van dit artikel met jouw collega’s, vrienden of familie. En alsjeblieft DEEL dit artikel met je netwerk op Twitter, Facebook en LinkedIn door op de knoppen hieronder te drukken zodat zij er ook profijt hebben van deze transcriptie van de Podcast Vlan! met Frédéric Lopez. Je mag delen van dit blog overnemen als je de bron vermeldt.
Heb je een fout gezien in dit artikel? Laat me het weten! Ik ben je dankbaar!
Bron: Je kunt hier luisteren naar de Franse podcast
