For English, click here.
Afgelopen week heb ik met mijn zoon een huttentocht gedaan in de Zwitserse Alpen.
Om eerlijk te zijn, keek ik er een beetje tegenop. “ Be prepared” is een van mijn motto’s. En voor dit avontuur moest er veel worden voorbereid. Er moest een route worden gekozen, hutten worden gereserveerd en ook een plan worden gemaakt als we de hutten niet konden bereiken vanwege slecht weer. Kortom, ik zag veel beren op de weg.
Toch heeft dit avontuur me veel geleerd over verbinding en geluk.
Het is heel bijzonder om een week met je zoon door te brengen. Nadat hij twee jaar geleden voor zijn studie uit huis is gegaan, heb ik niet meer zoveel tijd met hem doorgebracht. De eerste dagen van de tocht waren zwaar. Ik had last van de hoogte en sliep slecht in de slaapzalen. Dat zorgde ervoor dat ik me niet fit voelde en niet altijd de behoefte had om met anderen te praten.
Is geluk maakbaar?
Met mijn zoon had ik later, toen het beter met me ging, een mooi gesprek over geluk en of het maakbaar en af te dwingen is. Ik ben ervan overtuigd dat je zelf de juiste omstandigheden kunt scheppen voor meer geluk. Voor mij betekent dat spontaan iets doen wat je normaal niet zou doen. Dat vergt een mindset waarin je je openstelt voor mogelijkheden.
Wat opviel, was dat we vaak dezelfde mensen zagen in de prachtige hutten die grotendeels dezelfde ‘ Haute Route” aflegden. Het waren veel Belgen, Amerikanen en Zwitsers.
Bergen en wandelen doen wat met mensen: je gezichtsveld verbreedt zich letterlijk en het verbindt.
Mijn visie op dit leven is een wereld waarin mensen onvoorwaardelijk met elkaar in liefde verbonden zijn. Dat heb ik tijdens deze reis mogen ervaren.
De hot tub met vreemden
Op een middag kwamen we wat vroeger dan gewoonlijk aan bij een prachtige hut onderaan een gletsjer. De hut lag op zo’n 2950 m hoogte en er was buiten een dome waar je kon chillen, en er was ook een hot tub. In de dome ontmoetten we twee jonge mensen uit België en we vroegen ze om met ons een hot tub te delen. Na een (verplichte) ijskoude douche plonsden we in het warme bad en keken we uit over de bergtoppen en de gletsjer. Er waren mooie gesprekken over het leven, carrière, en andere (wandel)avonturen.
Na het avondeten speelde ik nog een spelletje kaarten met mijn zoon en onze nieuwe Belgische vrienden gingen schrijven in het gastenboek. Een andere jongeman uit België, speelde prachtig op de piano. En we spraken ook met andere mensen uit Italië en Zwitserland. Ik voelde deze bijzondere verbinding waarin mensen echt geïnteresseerd zijn in elkaar door open vragen te stellen en in stilte te luisteren zonder meteen ergens op te reageren.
Toen zagen we wat er in het gastenboek was geschreven. Het was een kunstwerk geworden met een gedicht.
Vrij vertaald staat er:
Belgen en Nederlanders,
samen ver boven de lage landen.
In de jacuzzi, tussen de bergtoppen,
zijn de grenzen gewist…
wat een mooie manier om elkaar te ontmoeten
En ik ervaarde een echte verbinding die me gelukkig maakte (en kippenvel gaf). Dankjewel, Joni, voor de tekening en Arnout voor dit prachtige gedicht. Ik wens jullie alles goeds toe.
Wat we vonden bij het chalet
De volgende ochtend namen we afscheid van onze nieuwe vrienden en vervolgden we als laatste onze tocht door het indrukwekkende hooggebergte. Na een pittige en steile col daalden we af naar een dal. We naderden de boomgrens en er waren een aantal skiliften. Bij een vervallen chalet zagen we twee mensen in de weer. Ergens hoopte ik op een klein café, want ik snakte naar iets te drinken. Helaas was het geen uitspanning, maar de twee mannen wenkten naar ons en nodigden ons uit om even te rusten. Het waren de pianist en zijn maat die we in de hut waren tegengekomen. Zij waren wel vroeg vertrokken en hadden in het dal hun terreinwagen staan. Die hadden ze de berg opgereden om daar hun eigen oven bij het chalet te installeren. Het was een prachtige oven en de mannen waren raclette aan het maken voor voorbijgangers. We kregen een portie met aardappelen en natuurlijk een augurkje. Het was heerlijk, maar het meest bijzondere was dat Adrien en zijn maat zo enthousiast waren over hun zelf ontwikkelde oven. Al snel kwamen er andere wandelaars langs die we eerder hadden ontmoet en die ook een portie raclette kregen.
En daar stonden we met z’n allen op een berg te genieten van het eten, elkaar en de mooie omgeving. Wat een geluk! Hadden we dit afgedwongen of hebben we dit gemaakt? Zeker niet bewust, maar ons avontuur, het initiatief om met elkaar in verbinding te gaan, heeft wel dit moment van geluk opgeleverd. Het is een warm en liefdevol gevoel waar ik graag aan terugdenk (bijvoorbeeld als ik dit artikel alleen schrijf). Een bijvangst is dat dit geluk me rust geeft, zodat ik met volle aandacht kan genieten van het moment.
Wanneer voelde jij je verbonden met anderen en wat deed dat met jou? Laat het me weten in het commentaarveld hieronder. Andere lezers van dit artikel en ik kijken ernaar uit om van je te lezen!
Dank voor het lezen tot hier & het delen van dit artikel met jouw collega’s, vrienden of familie. En alsjeblieft DEEL dit artikel met je netwerk op Bluesky, Facebook en LinkedIn door op de knoppen hieronder te drukken, zodat zij er ook profijt van hebben van dit artikel over verbinding en geluk. Je mag delen van dit blog overnemen als je de bron vermeldt.
Heb je een fout gezien in dit artikel? Laat me het weten! Ik ben je dankbaar!
